μαζί μ΄αλήτες, αγίους και τρελούς

3.2.18

ο εθνικισμός είναι εχθρός

Ο εθνικισμός είναι ένας σπόρος που αν φυτευτεί καλά βγάζει τους χειρότερους καρπούς. Μίσος, πόλεμο, θάνατο. Και αν ανοίξουμε τους καρπούς, μέσα τους βρίσκουμε καμμένα σπίτια, ορφανά παιδιά, βιασμούς και ουρλιαχτά, κομμένα χέρια, αίμα παντού, ολοκαυτώματα. Έτσι είναι. Εθνικισμός είναι να λατρεύεις κάτι που τυχαία είσαι. Εμείς επιλέγουμε να είμαστε περήφανοι για τις επιλογές και τις πράξεις μας, για τις αξίες και τη στάση ζωής μας, όχι γιατί –και καλά- έχουμε το ίδιο αίμα με το Μεγαλέξανδρο.

Πως μπορεί άραγε κάποιος να αγορεύει για «το καλό της Ελλάδας» και ταυτόχρονα να γεννά ένα παράλογο μίσος στις καρδιές όσων τον ακούνε, ένα μίσος που τους φανατίζει να πολεμήσουν κάποιον που θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος τους ο εαυτός εάν τύχαινε να γεννηθούν στην «αντίπαλη» χώρα, ένα μίσος που πιθανότατα θα αφήσει την οικογένειά τους με λιγότερα μέλη; Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε απέναντι στους Βούλγαρους, Αλβανούς, Τούρκους ή οτιδήποτε άλλο φίλους μας, απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούμε αλλού.


Εμείς απ’ τη μεριά μας, αγαπάμε τον τόπο μας διότι είμαστε προσωπικά/συναισθηματικά δεμένοι με αυτόν. Νοιαζόμαστε για την Ελλάδα παραπάνω απ’ ότι νοιαζόμαστε για την Μπουρκίνα Φάσο, ακριβώς όπως νοιαζόμαστε παραπάνω για τη γειτονιά μας απ’ ότι για ένα χωριό στην Πρέβεζα. Καθένας είναι υπεύθυνος για την ευημερία και την πρόοδο κυρίως της περιοχής που ζει, με απαραίτητη προυπόθεση η πρόοδος αυτή να μη γίνεται εις βάρος άλλων περιοχών. Και κάτι μας λέει πως την αγάπη σου για τη χώρα σου δεν τη δείχνεις ούτε μέσα από φώτο προφίλ "Macedonia is greek" και σέλφι άπ' το συλλαλητήριο, ούτε ξερνώντας μισανθρωπικό ρατσιστικό δηλητήριο, αλλά προσπαθώντας καθημερινά να βελτιώσεις ό,τι μπορείς γύρω σου.

«Πάνω απ΄ όλα» βάζουμε τις αξίες και την ηθική μας, όχι τη χώρα μας. Γι’ αυτό το λόγο, είτε είναι από την Ελλάδα, είτε είναι από την Π.Γ.Δ.Μ., είτε από την Μπουρκίνα Φάσο, οι εθνικιστές είναι εχθροί μας. Επιδιώκουμε το προφανές, οι λαοί να είναι αδέρφια και να συνεργάζονται σεβόμενοι τις διαφορές τους.
Θα είμαστε εδώ να εμποδίσουμε οποιαδήποτε πράξη βασίζεται στον εθνικισμό, είτε προέρχεται από την Ελλάδα, είτε γίνεται εις βάρος της. Δεν θα ανεχτούμε και δεν θα κάνουμε πλάτες σε καμία μορφή εθνικισμού.

2.1.18

απόγευμα σλίτζι: εκδήλωση + γλέντι (05/01)


«Μαμπέτι είναι η χαλαρή κουβέντα, όπως αυτή που κάνεις με δικά σου άτομα ένα ζεστό μεσημέρι μέχρι να πέσει ο ήλιος. Έτσι και ‘μεις, πιάνουμε την κουβέντα με όσους από εσάς έχουμε να πούμε κάτι, με την υπόσχεση να μην μείνουμε μόνο στα γραπτά».
(Από το πρώτο κείμενο, στο πρώτο τεύχος του εντύπου μας)

Ήρθε η ώρα να κάνουμε πράξη την υποσχεσή μας. Είστε όλοι καλεσμένοι την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018, στις 18.30 το απόγευμα στο Κομπρεμί στα Πετράλωνα.

Ξεκινάμε με μια δικά μας εκδήλωση, με αφορμή την έναρξη σταθερής έκδοσης του εντύπου μας "Μαμπέτι". Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι: "Χτίζοντας τις δικές μας κοινότητες συνεργασίας". Θα πούμε δυο λόγια για το έντυπο και όλη τη διαδικασία, μερικά πράγματα για το σλίτζι γενικά, αλλά και ορισμένα για το πως βλέπουμε και λίγο πιο συνολικά κάποια θέματα. Όμως αυτά θα είναι απλά η εισαγωγή, ο βασικός σκοπός της εκδήλωσης είναι να συζητήσουμε όλοι μαζί, γύρω από την έννοια της κοινότητας θεωρητικά και πρακτικά, με προοπτική να βγάλουμε μια στοιχειώδη άκρη.

Με το που τελειώσει η εκδήλωση θα ξεκινήσει το γλέντι, με τους ΖΕΥΚΙΝ στα όργανα να παίζουν παραδοσιακή-ρεμπέτικη μουσική. Θα υπάρχουν φυσικά φαγητό, ποτό και αρκετά αντίτυπα από ό,τι έχουμε βγάλει μέχρι τώρα. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους συνεισφέρουν, ώστε να μπορούμε να υπάρχουμε και πέρα από το internet.

Να 'ρθείτε, με φίλους ή και μόνοι, κανένας λόγος για ντροπές, σας περιμένουμε.
Τα λέμε από κοντά.

Κομπρεμί, Δωριέων 26, Άνω Πετράλωνα
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου, 18.30

*Χάρτης για το μαγαζί.

**FB event

15.12.17

Μαμπέτι, έντυπο σλίτζι: Ανακοίνωση για την κυκλοφορία.


Την περίοδο που φτιάχτηκε το σλίτζι, ένας από τους βασικούς μας στόχους ήταν κάποια στιγμή να αρχίσουμε να βγάζουμε δικό μας έντυπο σε σταθερή βάση. Η ιδέα ήταν αφηρημένη, αλλά με τον καιρό έπαιρνε όλο και πιο καθαρή μορφή, μέχρι σήμερα, όπου πια είναι πραγματικότητα. Για μας, είναι το πιο σημαντικό και δύσκολο βήμα του σλίτζι στα τρία χρόνια ύπαρξής του, παρ' όλ' αυτά παραμένει πολύ μικρό σε σχέση με αυτά που πρέπει να κάνουμε και εμείς και όλοι.

Το έντυπό λοιπόν λέγεται "Μαμπέτι" και θα βγαίνει κάθε τρεις μήνες. Είναι πολύ απλό, 12 σελίδες σε μέγεθος Α5 με δικά μας κείμενα, ζωγραφιές και φωτογραφίες. Τα κείμενα είναι και θα είναι αδημοσίευτα (πέρα από σπάνιες εξαιρέσεις), ενώ σε κάθε τεύχος θα προσπαθούμε να υπάρχουν και ένα-δυο πράγματα που θα γράφουμε όλοι μαζί. Δίνεται δωρεάν, ενώ σε μερικούς απ' τους χώρους που το διαθέτουν υπάρχει κουτί για ελεύθερη ενίσχυση, η οποία θα μας είναι πολύ χρήσιμη κυρίως για να μπορούμε να βγάζουμε όσο περισσότερα. Επίσης, κουτί ενίσχυσης θα υπάρχει και στις εκδηλώσεις μας.

Όποιος θέλει να του στείλουμε να μοιράσει στην πόλη του, καθώς και όποιος ξέρει κάποιο συγκεκριμένο χώρο που θα ενδιαφέρεται να το μοιράζει, ας μας στείλει να το κανονίσουμε. Προς το παρόν, πέρα από "δω κι από κει", το βρίσκετε σίγουρα στους εξής χώρους:


Άντε!

29.11.17

Παρασκευές

Όταν είχα περάσει στη σχολή, τις Παρασκευές στην κατάληψη έρχονταν διακόσια πενήντα άτομα, χωρίς υπερβολή. Από τη μία και μετά δεν χώραγες να πας μέχρι το μπαρ, ήθελε αγώνα. Έφευγα και η μπλούζα μου ήταν σα να την είχα βάλει πάνω απ' το τζάκι με τους καπνούς που ρούφαγε από τόσο κόσμο που 'χε μέσα. Και μόνος σου να πήγαινες, και καινούριος να 'σουν στην πόλη, θα έβρισκες σίγουρα κάποιον να μιλήσεις αφού ήτανε όλοι εκεί. Από τότε βέβαια, οι πιο πολλοί πρώτα πηγαίναν και χαλάγανε αρκετά λεφτά σε καφενεία και ρακάδικα και μετά έρχονταν σε 'μας να χαλάσουν τα υπόλοιπα. Εννοείται ότι στις συνελεύσεις που γύρναγε κράνος όλο εικοσάλεπτα και πενηντάλεπτα βάζανε. 

Τώρα πια, ζήτημα είναι να μαζεύονται εβδομήντα άτομα. Δεν είναι πια κουλ, υπάρχουν και «πολιτικές διαφωνίες», Χριστέ μου, για το αν θα πουλάμε βιβλία, για το αν θα κλείνει δυόμισι ή τρεις και κάτι τέτοια. Αυτοί που πρέπει όμως, είναι ακόμη εκεί και, ξέρετε κάτι, με πολλές ιδέες στα μυαλά τους, με ζωντάνια και ελπίδα παρά τις απογοητεύσεις, με πείσμα και επιμονή. Είναι εκεί και δίνουν ζωή στο καλύτερο μέρος να περάσεις την Παρασκευή βράδυ σου, στο χώρο που θα κάνεις τις πιο σημαντικές κουβέντες, στο χώρο που θα πας να αναζητήσεις κι άλλους που δεν παραιτήθηκαν απ' τον αγώνα για την ελευθερία, κι άλλους που τους νοιάζει η δικαιοσύνη και παίρνουν προσωπικά κάθε αδικία, κι άλλους σαν εσένα. Είναι και θα παραμείνουν εκεί, γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

-C. Lupus